Na mblodhi sot këtu kumti i dhembjes dhe i pikëllimit, me rastin e ndarjes nga biri, bashkëshorti, prindi, miku dhe punëtori ynë i çmuar dhe shumë i dashur, Halil Kryeziu, i cili deri me ditën e djeshme pati kufirin e jetës, duke na shkaktuar dhimbje të E nderuara familje Kryeziu,
Të nderuar bashkëpunëtorë të Halilit,
Të nderuar pjesëmarrës të këtij momenti komemoracioni,
Na mblodhi sot këtu kumti i dhembjes dhe i pikëllimit, me rastin e ndarjes nga biri, bashkëshorti, prindi, miku dhe punëtori ynë i çmuar dhe shumë i dashur, Halil Kryeziu, i cili deri me ditën e djeshme pati kufirin e jetës, duke na shkaktuar dhimbje të thellë në mendjen dhe zemrat tona.
U mblodhëm sot këtu të ngushëllojmë dhe të ngushëllohemi.
Kujtimet, përkujtimet, rikujtimet janë orët e mira, seancat shpirtërore që e mposhtin vdekjen.
Halil Kryeziu, miku dhe punëtori ynë i palodhshëm dhe i sinqertë, iku në amshim brenda ditës së djeshme, duke na lënë pas kujtimet për të mbetur i përjetësuar.
Kjo shëmbëlltyrë jona e çmuar, ndërkaq është këtu midis nesh bashkë me veprat dhe kujtimet; është fryma e tij, lirika e jetës dhe e sfidave të saj e vdekjes gjithsesi, e dashurisë dhe e lirisë, për të cilën punoi boll,.
Halili ynë i dashur, më ditën e djeshme mbylli ciklin e jetës së ti me veç pesëdhjetë e tri vjet mbi supe.
Të nderuar të pranishëm,
Më lejoni që t’i shpalos disa fjalë rreth rrugës jetësore të bashkëpunëtorit tonë, Halil Kryeziut.
U lind në vitin 1956 në fshatin Bubavec të Komunës së Malishevës. Shkollimin fillor e kreu në Malishevë dhe Klinë, ndërsa shkollimin e mesëm në gjimnazin “Luigj Gurakuqi” në Klinë në vitin 1975. Ka studiuar Fakultetin Juridik në Universitetin e Prishtinës.
Në vitin 1977 është punësuar pranë Kuvendit të Komunës së Klinës në vendin e punës zyrtar në shërbimin e gjendjes së ofiqarisë.
Më 1992, me aplikimin e masave të dhunshme nga regjimi serb në Kosovë, sikur në të gjitha institucionet shtetërore në Kosovë, kur ai pushtet serbosllav i instaluar me dhunë, me ç’rast në këtë kohë nga puna largoi shumicën e punëtorëve shqiptarë, sidomos ata të cilët nuk i përfillnin ligjet e aplikuara të atij pushteti. Në mesin e atyre punëtorëve të larguar ishte edhe Halili, i cili nuk dëshironte t’i zbatonte ligjet e Serbisë të cilat i kishte sjellë në Kosovë.
Pas përfundimit të luftës dhe mbërritjes së frymës së lirisë në Kosovë, Halili u kthye në vendin e punës, prapë pranë Kuvendit të Komunës të Klinës, në vendin e punës: shef i Shërbimit të ofiqarisë, në të cilin vend të punës e gjeti edhe vdekja.
Familjarë, miq dhe kolegë të Halilit,
Halili, kur erdhi në këtë botë, tek me të qarat e fëmijërisë iu bashkëngjit korit të klithmave dhe pasthirrmave të atij realiteti të trishtë. Vinte si i dërguar nga Hyj për ta luftuar këtë të keqe. Nuk u ndal së vepruari deri në fundin e jetës së tij, për ta sfiduar pikërisht atë të keqe.
Gjatë lëvizjeve kombëtare, kur rezistenca paqësore aktive dhe ajo luftarake bënin jetën shqiptare, ai gjendej kudo për t’i ndihmuar vendit dhe popullit të tij. Si të gjithë idealistët shqiptarë ishte sfidues i jetës. Ai u mor me te pa drojë.
Miq të dashur të këtij komemoracioni,
Neve më Halili na ra të punojmë gati për dy vjet. Ka shumë punëtorë të tjerë të administratës sonë komunale të cilët punuan edhe shumë më gjatë me të. Dhe përshtypjet, sikur për mua, edhe për të gjithë punëtorët të tjerë për këtë shëmbëlltyrë janë të veçanta dhe mbresëlënëse. Ishte një koleg i dashur dhe shumë i afërt me të gjithë. Puna, përkushtimi, angazhimi, sinqeriteti dhe korrektësia ishin virtyte që karakterizonin jetën e këtij personaliteti të respektuar. Gjithmonë ishte në shërbim të personelit të administratës, po ashtu edhe të qytetarëve të shumtë të komunës së Klinës dhe më gjerë. Kurdo, kushdo nga ata që kërkonin ndihmën e tij ai atë ndihmë u ofronte me përkushtimin dhe gatishmërinë më të madhe. Tërë jetën ishte në shërbim të të tjerëve, për atë edhe kjo figurë sot rrezaton diçka të madhërishme. Butësia e tij i bënte për vete të gjitha zemrat e mira. Paqja e përcolli në botën e amshuar. Duam të të ndjejmë dhimbje për të përgjithnjë. Shpirti i tij që kërkonte më shumë dritë u mishëroftë në qenien tonë. Shëmbëlltyra dhe vepra që po le pas e bëjnë për të jetuar përgjithmonë në shpirtin dhe zemrat tona. Veprat, kujdesi i tij për ne, fjalët dhe porositë që na i ka lënë peng në jetën tonë të përditshme do të jenë të jetojnë gjatë.
Halil i dashur,
Në ditën e djeshme, vdekja e pabesë, ndërkaq të kishte zënë priten, duke na lënë të varfëruar përjetë, sepse tash e tutje do të na mungojnë ato fjalët e tua të ëmbla dhe me plot peshë; buzëqeshjet e tua, ngrohtësia e jote shpirtërore.
Vepra që ke lënë pas është kështjella e jote, është mali, lumi, fusha e shkëmbi; është vendlindja (që e deshe aq shumë), është çdo pëllëmbë e Kosovës për të cilën punoi tërë jetën.
Aty e kemi Halilin tonë të dashur në çdo kohë.
Dhe ky është ngushëllimi ynë, juaji, i familjes së tij, i çdo njërit që ka njohur.
Halil i nderuar,
Sot e pata shumë të vështirë që t’i lexoj këta rreshta para më të dashurve tu, të familjes, të afërmve dhe kolegëve të tu.
Do të na falësh çastin e dobësisë sonë shpirtërore në këtë moment të ndarjes së përjetshme, duke e ndjerë si një borxh për gjithë ato vepra që na i le.
Lamtumirë mik dhe bashkëpunëtor i dashur!
Lavdi të qoftë.
Klinë, 29.12.2009 Sokol Bashota,
Kryetar i KK – Klinë
